

سرباز او بودن وشهیدن شدن در راهش آن قدر شوق و ذوق دارد که عکس زیر آن را وصف می کند....

دعای عهد می خوانیم تا که سربازش باشیم

اما به جمله ی آخرش بی توجه هستیم

بر ران راست خود می زنیم می گوییم العجل العجل....
می دانید یعنی چه یعنی پاشو.. برخیز...قدم بر دار اما ما....
پرچم راهش را برداریم.....
نه با حرف با دل

برای کسی که همیشه مارا در نماز هایش یاد می کند

از خوایب غفلت برخیزیم
در بدترین دوره ایم
عصر غیبت

فقط به 313 نفر نیاز دارد
آیا نیست برایش 313 یار
چه قدر مظلوم است او.....
چه قدر تنهاست.....

پس فقط بگوییم....

نظرات شما عزیزان: